بتنِ مدرن در برابرِ سنگِ باستان

در لایه‌یِ ریشه‌ها (μ1)، ما باید مصالح دژ خود را انتخاب کنیم. شوک مدرنیته «بتن خاکستری» را به فلات ایران معرفی کرد، اما این ماده با یک بدهی آنتروپیک پنهان همراه بود.

مشکلِ بتن

بتن آرمه‌ی مدرن طول عمری بین ۵۰ تا ۱۰۰ سال دارد. میلگردهای فولادی داخلی در نهایت زنگ می‌زنند، منبسط می‌شوند و ماده را از درون می‌ترکانند. این سیستمی است که برای همدوسی کوتاه‌مدت با شدت بالا طراحی شده، اما نمی‌تواند در «زمانِ عمیقِ» تاریخ دوام بیاورد.

خردِ نهفته در سنگ

در مقابل، بناهای سنگی تخت جمشید و طاق‌زنی‌های طاق کسری برای هزاره‌ها پابرجا مانده‌اند. ۱. یکپارچگیِ مواد: آن‌ها از مصالحی استفاده می‌کنند که با محیط محلی در رزونانس هستند. ۲. صداقتِ ساختاری: آن‌ها به جای تنش داخلی، بر هندسه (طاق‌ها، گنبدها) تکیه دارند.

انتخابِ حاکمیتی

برای ساختن یک دژ مایع واقعی، ما باید تکنولوژی‌هایی را انتخاب کنیم که دارای ثباتِ سیگنالِ طولانی‌مدت باشند. ما از ابزارهای عصر مدرن (منطق μ4) استفاده می‌کنیم، اما آن‌ها را در ریشه‌های بادوامِ خرد باستان لنگر می‌اندازیم. اصل: قدرت واقعی با مدت زمانِ سیگنال اندازه‌گیری می‌شود، نه با سختیِ پوسته.