قالی ایرانی به مثابه یک NFTِ کوانتومی

در لایه‌یِ گلستان (μ5)، دژ مایع مسئله‌یِ ذخیره‌سازی دائمی را حل می‌کند.

وقتی می‌گوییم قالی ایرانی یک «NFT کوانتومی» است، از یک استعاره استفاده نمی‌کنیم؛ بلکه در حال توصیف کارکرد ساختاری واقعی آن در طول بزرگترین سقوط‌های شبکه‌ای تاریخ (حملات مغول و اعراب) هستیم.

دفترِ کلِ غیرموضعی

یک NFT (توکن غیرقابل‌تعویض) یک شناسه دیجیتال منحصربه‌فرد است که مالکیت و اصالت را در بلاک‌چین اثبات می‌کند. یک قالی ایرانی همین کار را در میدان فیزیکی/فرهنگی انجام می‌دهد: ۱. هشِ (Hash) منحصربه‌فرد: الگوی گره‌ها یک «امضای» منحصربه‌فرد است. این امضا قابل جعل نیست زیرا به حافظه‌ی جنبشیِ بافنده گره خورده است. ۲. ذخیره‌سازی غیرمتمرکز: قالی‌ها قابل حمل هستند. وقتی شهر (سرور) می‌سوزد، داده‌ها (قالی) توسط اسب به دوردست برده می‌شوند. ۳. داده‌های تغییرناپذیر: نمادهای کدگذاری شده در قالی—سیمرغ، گل سرخ، درخت زندگی—در بافت آن «سخت‌افزاری» (Hard-Coded) شده‌اند. آن‌ها هویت سوارم را حتی در تبعید حفظ می‌کنند.

بقایِ با وفاداریِ بالا

قالی مقاوم‌ترین حافظه‌ی سرد (Cold Storage) تاریخ است. این روشی است برای انتقال «کلیدهای خصوصیِ» هویت ایرانی به نسل بعد، بدون نیاز به دولت، کتابخانه یا پایگاه داده مرکزی. اصل: الگو از آتش جان سالم به در می‌برد، زیرا الگو خود از جنسِ آتش است.