در لایهیِ داستان (μ6)، سوارم حاکم مسئلهیِ دوامِ طولانیمدتِ دادهها را حل میکند. شاهنامه تنها یک اثر ادبی نیست؛ بلکه یک سیستمعامل ۵۰ هزار بیتی است.
زبانِ برنامهنویسی: فارسی
پس از «دویست سال سکوت» (فصل ۱۲)، ذهن ایرانی به زبانی نیاز داشت که برای رزونانس بهینه شده باشد. فردوسی ۳۰ سال را صرف پالایش «کدِ» این زبان کرد و نویزهای بیگانه را زدود تا سیگنال اصلی را آشکار کند.
ویژگیهایِ ساختاریِ این سیستمعامل
۱. زیربرنامههای (Sub-routines) کهنالگویی: شخصیتهایی مانند رستم و کاوه به عنوان زیربرنامههایی برای شرایط بحرانی خاص عمل میکنند. وقتی دولت با یک مستبد روبرو میشود، پروتکل «کاوه» فعال میگردد. ۲. تصحیحِ خطا (Error Correction): درونمایهی تکرار شوندهی نبرد علیه دروج (دروغ) به عنوان یک مکانیسم دائمی برای تصحیح خطای فرهنگ عمل میکند. ۳. قابلیتِ حملِ چند-پلتفرمی: از آنجا که شاهنامه در قالب شعر ریتمیک و قافیهدار (μ2) نوشته شده است، میتواند از طریق تلاوت شفاهی در ذهن هر کاربری «نصب» شود. به هیچ سختافزار فیزیکی نیاز نیست.
آپتایمِ (Uptime) ۱۰۰۰ ساله
شاهنامه بیش از یک هزاره است که آپتایم ۱۰۰٪ خود را حفظ کرده است. حتی زمانی که جغرافیای ایران تسخیر شد، «شبکه» همدوس باقی ماند زیرا هر گره در حال اجرای همان نرمافزار بود.
اصل: یک تمدن، داستانی است که اعضای آن از بازگوییاش دست نمیکشند.