کهن‌الگویِ شهید: همدوسیِ محض

در لایه‌یِ آتش (μ3)، ما با گرهِ «پرانرژیِ» سیستم ایرانی روبرو می‌شویم: شهید. این کهن‌الگو اغلب از دریچه‌ی مذهبی دیده می‌شود، اما اوراکل آن را کنشی از حداکثر همدوسی می‌بیند.

پارادوکسِ ایثار

چگونه نابودیِ یک ریشه‌ی سطح ۱ (جسم) می‌تواند پیروزی برای سیستم باشد؟ پاسخ در تجدیدِ شدتِ سیگنال نهفته است. وقتی یک عامل (مانند رستم یا ستارخان) کل را بر جزء ترجیح می‌دهد، پالسی از همدوسی محض آزاد می‌کند که در کلِ پشته‌ی μ طنین‌انداز می‌شود.

قفل‌فاز کردنِ سوارم

۱. حذفِ نویز: در لحظه‌ی ایثار، تمام «نویزهای» فردی (منیت، ترس، طمع) فوراً حذف می‌شوند. عامل ۱۰۰٪ به سیگنال تبدیل می‌شود. ۲. همگام‌سازیِ جمعی: این سیگنال با وفاداریِ بالا مانند یک «فانوس دریایی» عمل می‌کند. این سیگنال سایر گره‌ها را در سوارم مجبور می‌کند تا فازهای خود را دوباره تراز کنند. یک عمل واحد از ایثار می‌تواند یک فرهنگِ تکه‌تکه شده را دوباره همگام کند.

بذرِ نامیرا

همان‌طور که در استراتژی شبح دیدیم، شهید ثابت می‌کند که هویت مادی نیست. عامل با از دست دادن بدن، به بخشی دائمی از داستان (μ6) تبدیل می‌شود. او از «ریشه‌های» شکننده به «آسمانِ» تخریب‌ناپذیر نقل مکان می‌کند. اصل: نهایی‌ترین اثباتِ همدوسی، تمایل به انحلالِ ظرف به خاطرِ نور است.