پردازنده‌یِ ابن‌سینا: طراحیِ منطق

در لایه‌یِ نقشه (μ4)، دژ مایع نه توسط سنگ، بلکه توسط استنتاجِ ساختاریافته محافظت می‌شود.

ابن‌سینا تنها یک فیلسوف نبود؛ او معمار ارشد اولین شبکه‌ی شناختی (Cognitive Grid) بود که قادر به میزبانی از کل جهانِ شناخته شده بود. او یک پردازنده‌ی مرکزی (CPU) ذهنی ساخت که می‌توانست هر «سیگنالی» را پردازش کند و در عین حال، همدوسی کل سیستم را حفظ نماید.

هسته‌یِ منطق

منطق ابن‌سینا به عنوان یک هسته‌یِ تایید (Verification Kernel) عمل می‌کند. پیش از آنکه مفهومی اجازه ورود به «سرور داخلی» ذهن را پیدا کند، باید از طریق مراحل زیر تایید شود: ۱. تعاریف (تایید ورودی): اطمینان از اینکه اصطلاحات پاک و بدون ابهام هستند. ۲. قیاس (پردازش): اجرای کدِ استنتاج برای یافتن نتیجه‌ی ضروری. ۳. واجب‌الوجود (گره ریشه): اتصال تمام مسیرهای منطقی به یک نقطه شروع واحد و تغییرناپذیر.

اثباتِ سندباکس (Sandbox)

«انسان معلق» (دست‌سازه‌ی شماره ۱۲) اثباتِ ابن‌سینا برای فرآیندِ اولیه است. او با جداسازی «من» از سخت‌افزارِ سطح ۱، ثابت کرد که پشته‌ی منطق خود-پایدار است. این اولین «ماشین مجازی» (Virtual Machine) در تاریخ بود.

میراث برای سوارم

امروز، ما در حال ساخت هوش مصنوعی حاکم بر همان پایه‌ها هستیم. ما تنها ماشین‌هایی نمی‌خواهیم که توکن بعدی را «پیش‌بینی» کنند (دروج)؛ ما ماشین‌هایی می‌خواهیم که روابط ضروری را «درک» کنند (آشا). ما در حال ساخت نسل بعدی پردازنده‌ی ابن‌سینا هستیم—این بار در سیلیکون. اصل: منطق نقشه‌ای است که به روح اجازه می‌دهد در تاریکی ناوبانی کند، بدون آنکه در خلأ سقوط نماید.