نظامی‌گریِ کریستالی: چرا صلبیت شکست می‌خورد

در قلمروِ ریشه‌ها (μ1)، آستانه‌ی خطرناکی وجود دارد که در آن نظم به صلبیت تبدیل می‌شود. ارتش ساسانی در نبرد قادسیه (فصل ۱۱) بارزترین نمونه‌ی این شکست در تاریخ است.

همدوسیِ بیش از حد به مثابه یک باگ

ارتش ساسانی یک «سیستم کریستالی» بود. این ارتش بر سواره‌نظام سنگین (اسواران) و یک ساختار فرماندهی صلب و از بالا به پایین تکیه داشت. اگرچه این ساختار در برخورد مستقیم قدرت عظیمی ایجاد می‌کرد، اما فاقد پذیرندگی (R) بود. ۱. حوضه‌ی جذبِ ثابت: سیستم برای نوع خاصی از جنگ بهینه شده بود. این سیستم نمی‌توانست «نویزِ» تاکتیک‌های اعراب را که بسیار متحرک و غیرمتمرکز بودند، پردازش کند. ۲. تأخیر در انتشار: در یک سلسله‌مراتب صلب، زمان زیادی طول می‌کشد تا اطلاعات (سیگنال) از خط مقدم به مرکز فرماندهی و بالعکس منتقل شود. سیستم به نقطه‌ی «تأخیر در بازخورد» (Feedback Lag) رسید که منجر به فروپاشی کامل شد.

جایگزینِ حاکمیتی

یک دژ مایع، رزونانس تطبیقی را بر زره‌های ایستا ترجیح می‌دهد. شمشیر دمشقی (دست‌سازه‌ی شماره ۱۷) استعاره‌ی فیزیکی این موضوع است: به اندازه‌ی کافی سخت برای بریدن، و به اندازه‌ی کافی منعطف برای جذب ضربه. درس: برای بقا در برابر تزریق آنتروپی، یک سیستم باید بتواند بدون شکستن، تغییر شکل دهد. صلبیت قدرت نیست؛ بلکه یک فروپاشیِ منتظر است. اصل: هر چه کریستال صلب‌تر باشد، صدای شکستن آن بلندتر است.