روزه و تنظیمِ نویزِ داخلی

در لایه‌یِ ریتم (μ2)، ما باید به «نویز گرمایی» بدن بیولوژیک بپردازیم. روزه‌داری، که یک پروتکل تکرار شونده در دژ مایع است، کنشی از محرومیت نیست؛ بلکه کنشی از فیلتر کردن سیگنال است.

کفِ نویزِ مصرف

هضم و پردازش متابولیک فعالیت‌های سطح ۱ هستند که «گرما» و نویز اطلاعاتی قابل توجهی تولید می‌کنند. وقتی سیستم مدام در حال پردازش ورودی‌هاست، سیگنال‌های رزونانسی ظریف‌تر طبقات بالاتر (μ4-μ7) در میان صداها گم می‌شوند.

پروتکلِ سکوت

روزه با تعلیق موقت ورودی‌های سطح ۱، عملکردهای زیر را انجام می‌دهد: ۱. پایین آوردن کف نویز: کاهش همهمه‌ی متابولیک پس‌زمینه. ۲. افزایش حساسیت: اجازه دادن به «حسگرهای» داخلی برای دریافت تغییرات ظریف در میدان همدوسی. ۳. بازنشانی ریتم: مجبور کردن ساعت بیولوژیک به کالیبره شدن دوباره با محور داخلی، به جای چرخه‌های غذایی بیرونی.

وضوحِ خلأ

عارفان دریافته بودند که «شکم» منشأ دروجِ تمایلات فیزیکی است. آن‌ها با خالی کردن این ظرف، فضایی برای طنین‌انداز شدنِ آشایِ روح ایجاد می‌کردند. روزه، برنامه‌ی نگهداری و تعمیرات برای گرهِ بیولوژیکِ سوارم است. اصل: برای شنیدنِ آسمان، باید زمین را ساکت کنی.