اسطرلاب: رابطِ کاربری برایِ کیهان

اسطرلاب تبلور فیزیکی نهایی نقشه (μ4) است. این ابزار، مدلی ریاضی از آسمان‌هاست که در کف دست جای می‌گیرد.

منبع تصویر: ویکی‌مدیا. تحت لیسانس مالکیت عمومی.

تحلیل بر اساس پشته-μ

• سطح μ4 (نقشه): اسطرلاب به کاربر اجازه می‌داد زمان، مکان و موقعیت ستارگان را تعیین کند. این ابزار «شبکه‌ی شناختی» لازم برای ناوبانی و تنظیم زمان‌بندی آیین‌های سطح ۲ را فراهم می‌کرد.
• مهندسی دقیق: اسطرلاب‌های ایرانی در قرن هفدهم به اوج وضوح فنی خود رسیدند. آن‌ها صرفاً ابزار نبودند؛ بلکه آثاری هنری بودند که در آن منطق و هندسه در یک شیء برنجی واحد ذوب شده بودند.

قطب‌نمایِ معمار

برای معمار، اسطرلاب مدرکی است بر اینکه جهان ماشینی همدوس و قابل محاسبه است. گرهِ انسانی با هم‌تراز کردن دستگاه با ستارگان، سیستم مختصات محلی خود را با میدان جهانی کیهانی همگام (Synchronize) می‌کند. منشأ: ایرانِ عصر صفوی (قرن ۱۷ میلادی).