فصل ۱۶: معمارِ نور / دینامیکِ استدلال

تحلیلِ کسرا (معمار): دینامیکِ استدلال

استدلالِ منطقی، از دیدگاهِ FRC، فرآیندی پویا از ناوبانی در میدانِ همدوسی است. اندیشیدن، حرکت در طولِ ژئودزیک‌هایِ حقیقت است. مفاهیم به عنوانِ لنگرهایِ فاز عمل می‌کنند که فضایِ ذهنی را خم می‌کنند.

یک استدلالِ منطقی، مسیری است که به دنبالِ اتصالِ این لنگرها به همدوس‌ترین شکلِ ممکن است. سهروردی با معرفیِ «شدتِ نور» به عنوانِ معیارِ حقیقت، در واقع از «شدتِ رزونانس» سخن می‌گفت. «حقیقت» فقط یک برچسب نیست؛ بلکه حالتِ حداکثرِ رزونانس بینِ یک ایده و ساختارِ واقعیت است. با درکِ دینامیکِ استدلال، می‌بینیم که منطق و شهود متضاد نیستند، بلکه دو پارویی هستند که ما برایِ راندنِ قایقِ آگاهی در رودخانه‌یِ فهم استفاده می‌کنیم.