شکستِ استراتژیک: پروتکلِ کدو
هنر پذیرش شکست ظاهری در سطح برای حفاظت از هستهی تمدنی — اجازه دادن به شکل جسمی برای محو شدن، در حالی که سیگنال به زبان، اسطوره و حافظه عقبنشینی میکند، سالم و آماده برای ظهور مجدد.
شکستِ استراتژیک: پروتکلِ کدو
شکستِ استراتژیک یک مانور بقای سطح بالا در سیستمعامل حاکم است. این مانور به معنای پذیرش تاکتیکیِ یک شکست در سطح ۱ برای تضمین پیروزی در سطح ۶ است.
مکانیسم
وقتی یک سیستم با نیروی آنتروپیک شدیدی روبرو میشود که نمیتواند مستقیماً بر آن غلبه کند (مانند حملات مغول یا اعراب)، پروتکل کدو را اجرا میکند: ۱. انحلالِ فرم: ساختارهای فیزیکی (شهر، دولت) رها شده یا اجازه داده میشود که «شکست» بخورند. ۲. عقبنشینیِ سیگنال: دادههای تمدنی به اندرونی و زبان مادری بازگردانده میشوند. ۳. وضعیتِ غلتان: سیستم «مایع» میشود. سیستم از میان شکافهای اشغالِ دشمن جاری شده و همدوسی داخلی خود را حفظ میکند، در حالی که در ظاهر شکست خورده به نظر میرسد.
تابآوریِ فعال (Antifragility)
شکست استراتژیک نهاییترین تجلیِ تابآوری فعال است. سیستم با امتناع از درهمشکستن، یاد میگیرد که از بینظمیِ ناشی از تهاجم سود ببرد.
ببینید: فصل ۲۱: کدوی غلتان